W Europie stało się nieuniknione – nad większą część kontynentu napłynęły zimne masy powietrza i rozpoczęła się „zima”. Piszemy w cudzysłowie, bo nie wszędzie oznacza to opady śniegu, ale wszędzie oznacza to spadek temperatury i wzrost potrzeb grzewczych
Tym samym okres napełniania magazynów gazu zakończył się i od 14 listopad więcej gazu pobiera się z nich niż do nich wtłacza. Jak na standardy historyczne jest to późny początek gazowej zimy – zwykle szczyt napełnienia magazynów gazu w UE przypadał na koniec października. Szczęśliwie zatem (z ekonomicznego i geopolitycznego punktu widzenia zima przyszła bardzo późno).
Moment maks. napełnienia magazynów gazu w UE
Od wielu miesięcy wiedzieliśmy, że intensywność zimy jest kluczowym parametrem dla ekonomicznych i rynkowych scenariuszy. Jeden powiew chłodu to nie cały sezon, ale ceny gazu przestały spadać, zwłaszcza te z kontraktów bieżących, najsilniej dotkniętych przez lokalną nadpodaż we wrześniu i październiku. Jest to dobry moment, by rozważyć, jaki jest stan europejskiej (i nie tylko gospodarki).
Dane kwartalne w większości głównych gospodarek kończą się na III kwartale b.r. Wg nich, gospodarka strefy euro jest o 2,1% większa niż przed pandemią, w porównaniu z gospodarką USA, która jest od tego poziomu większa o 4,2%. W ostatnich kwartałach kierunek był tutaj zgoła odmienny: gdy Stany Zjednoczone wpadły w techniczną recesję, wzrost PKB w Europie przyspieszał. Gdy USA ze wspomnianej technicznej recesji wyszły (zwracamy uwagę, że to zjawisko tym razem statystyczne), wzrost PKB w Europie znacząco wyhamował.
PKB (2019q4 = 1)
W IV kwartale, wg najlepszego i najbardziej kompleksowego szacunku (model GDP Now Atlanta Fed) amerykańska gospodarka mogła urosnąć nawet o 4% kw/kw SAAR (w przełożeniu „na nasze” – to ok. 1% kw/kw). Jest oczywiście jeszcze bardzo wcześnie i sporo może się zmienić, ale póki co tylko w oparciu o miękkie dane można sformułować tezę o spadku PKB w USA. Dla strefy euro analogiczne szacunki nie są dostępne, ale inne wskaźniki (np. EuroCoin) sugerują, że we wrześniu i październiku europejska gospodarka znalazła się w tarapatach. Ostatni wskaźnik, na który możemy się powołać, to tygodniowy szacunek PKB przygotowywany przez OECD (por. wykres poniżej). Wg niego obecnie nie ma większych różnic w tempie wzrostu PKB między USA i strefą euro – w obydwu przypadkach jest to ok. 2% r/r.
PKB (% r/r) szacowany na podstawie danych tygodniowych
Implikowałoby to dość solidny wzrost w ujęciu kwartalnym w ostatnim kwartale b.r.
W tych warunkach nie pozostaje nic innego jak tylko obserwować dane – zaplanowane na ten tydzień wskaźniki PMI dla strefy euro na pewno się przydadzą w szacowaniu wzrostu PKB Eurolandu. A co w ogóle czeka nas w tym tygodniu?
- W poniedziałek brak jest publikacji istotnych danych gospodarczych.
- We wtorek mamy natomiast do czynienia z kumulacją polskich wskaźników. Poznamy dane o produkcji przemysłowej (roczna dynamika produkcji jest nadal imponująca) i cenach producenckich (tu oczekujemy kolejnych sygnałów obniżającej się presji cenowej). Opublikowane zostaną również dane z polskiego rynku pracy (zatrudnienie i płace) oraz dane o koniunkturze gospodarczej GUS. W dalszej części dnia poznamy decyzję węgierskiego banku centralnego oraz indeks Richmond Fed.
- W środę opublikowane zostaną dane nt. sprzedaży detalicznej i produkcji budowlano-montażowej w Polsce. Oba wskaźniki powinny wskazywać na postępujące spowolnienie gospodarcze. Środa to tez dzień publikacji wskaźników PMI dla gospodarek rozwiniętych oraz minutes z ostatniego posiedzenia FOMC.
- W czwartek opublikowane zostaną dane o polskiej koniunkturze konsumenckiej, podaży pieniądza (istotne, bo kontrakcja kolejnych subagregatów to świadectwo efektywności polityki monetarnej). O 11.00 opublikowany zostanie też wskaźnik Ifo dla niemieckiego przemysłu. Ponadto w czwartek poznamy decyzję Tureckiego Banku Centralnego i minutes z posiedzenia ECB.
- Tydzień kończymy finalną publikacją niemieckiego PKB oraz danymi o stopie bezrobocia w Polsce.
Zespół Analiz i Prognoz Rynkowych Banku Pekao
