Prezydent USA Joe Biden podpisał ustawę Chips and Science Act, która pozwala na dotacje w wysokości 52,7 mld dol. na produkcję i badania nad półprzewodnikami w USA. Ustawodawcy chcą w ten sposób by produkcja chipów wróciła do Ameryki, USA odzyskały przewagę konkurencyjną i nie były zależne od największego producenta – Chin – wykorzystującego chipy jako broń polityczną
Ustawa ma być przełomowa i jak stwierdził sam prezydent USA „inwestycją raz na pokolenie w Ameryce”. Nie jest jednak jasne, bo nie zostało to dokładnie określone, kiedy Departament Handlu skonstruuje akty wykonawcze do ustawy określające m.in. zasady oceny przyznanych grantów oraz ile czasu zajmie stworzenie mechanizmu gwarantowania projektów.
Ustawa jest bipartisan, czyli wspólnym dziełem kongresowych Demokratów i Republikanów. W ceremonii podpisania wzięli udział przedstawiciele obu partii, odnotowano też obecność prezesów i dyrektorów generalnych największych korporacji elektronicznych: Microna, Intela, HP, Advanced Micro Devices i holdingu cywilno-wojskowego Lockheed Martin oraz gubernatorów Pensylwanii i Illinois, burmistrzowie Detroit, Cleveland i Salt Lake City. Te stany i miasta starają się o lokalizacje właśnie nowych inwestycji branży hardware dla teleinformatyki, o których mówi Chips and Science Act. Lewica w USA twierdzi, iż „ustawa jest prezentem dla dochodowych firm produkujących chipy, które wcześniej zamykały amerykańskie fabryki”, ale jak stwierdził prezydent „ta ustawa nie jest czekiem in blanco”.
Rzecznik Białego Domu przypomniał, że 8 sierpnia br. Qualcomm wybrał zakup układów półprzewodnikowych z amerykańskiej fabryki GlobalFoundries wartości 4,2 mld dol. i ogłosił, że do 2028 r. będzie kupował chipy z amerykańskich fabryk już za 7,4 mld dol. Micron zaś poinformował o rozpoczęciu inwestycji w wytwarzanie chipów pamięci, która zwiększyłaby udział firmy w rynku USA z 2% do 10%. Inwestycja ta ma kosztować 40 mld dol.
Chips and Science Act poza wypełnieniem luki w wytwarzaniu zaawansowanych układów scalonych podwójnego przeznaczenia ma też dwa inne cele. Pierwszym, jest zawarte w niej uruchomienie programu dotacji do badań naukowych na opracowanie i wdrożenie technologii chipów wysokiej integracji o węzłach mniejszych niż 7 nm. Program ten ma wartość 200 mld dol. w ciągu następnych 10 lat i dałby USA dużą przewagę technologiczną, choć aby zaczął działać potrzebne jest uchwalenie przez Kongres odpowiednich aktów wykonawczych. Ustawa obejmuje także zachęty do lokowania fabryk chipów w USA m.in. w postaci 25% ulgi podatkowej zwanej przemysłową, szacowanej na 24 mld dol.
Chips and Science Act ma zapobiec utrzymującemu się niedoborowi chipów, który dotknął ostatnio wszystkie branże produkcyjne w USA – od samochodów i nawet broni po sprzęt wideo i zabawki dziecięce. Jak napisała agencja AP, w zakładach produkcyjnych w południowo-wschodnim Michigan stoją tysiące samochodów i ciężarówek w oczekiwaniu na chipy
Chiny otwarcie lobbowały przeciw Chips and Science Act wynajmując agencje PR, szukając dojść do polityków Kongresu, próbując działać na biznes w USA strasząc „astronomicznym wzrostem kosztów” chipów, zaś ambasada Chin w Waszyngtonie nazwała ustawę „reliktem czasów Zimnej Wojny”. Ustawodawcy stwierdzili w odpowiedzi, iż w zakresie półprzewodników Chiny prowadzą w stosunku do USA dokładnie taką samą politykę, jaką Rosja prowadzi w stosunku do Europy używając gazu. Regulacje ustawowe wspierające przemysł USA są więc konieczne.
Prezydent Biden zauważył, że Stany Zjednoczone potrzebują chipów do kluczowych systemów uzbrojenia, takich jak pociski Javelin. „Nic dziwnego, że Komunistyczna Partia Chin aktywnie lobbowała przeciwko tej ustawie, chcąc przekonać amerykański biznes, że jest dla niego szkodliwa” – powiedział Biden. W sprawie Chips and Science Act w Kongresie panowała rzadko spotykana zgoda. Wielu kongresmanów stwierdziło, że normalnie nie poparłoby dużych dotacji dla prywatnych firm, ale Chiny przyznały miliardy dolarów zachęt dla swoich firm produkujących chipy i coraz częściej czyni to także dla ochrony swoich firm Unia Europejska. Kongres zauważył także, iż brak własnej produkcji chipów oznacza „zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego i ogromne problemy w globalnym łańcuchu dostaw, które już obecnie utrudniają produkcję w USA”.
